Excerpts

...

И токму кога Елена почна да губи надеж, кога разочарувањето почна да ѝ го стега срцето, како повикан од нејзината најдлабока, неискажана желба, го виде.

Стефан стоеше малку настрана од главната врева, во близина на една од многубројните тезги што продаваа рачно изработени дрвени флејти, свирчиња и други традиционални сувенири. Во рацете држеше мала, елегантно изработена флејта и ја разгледуваше со замислен, ценет поглед, како да проценуваше некое уметничко дело. Беше сам, што на Елена ѝ даде мала искра на храброст. Изгледаше поинаку вечерва, порелаксирано, помалку формално и недостапно отколку во дворот на Андонови или во онаа кратка средба во кафеаната. Носеше едноставна, но елегантна темна кошула, од фин памук, чии ракави беа лежерно засукани до лактите, откривајќи силни, влакнести подлактици што изгледаа како да можат да држат, да милуваат, да поседуваат. Темните панталони, совршено испеглани, му прилегаа беспрекорно, истакнувајќи ја неговата витка, но цврста и мажествена фигура. Погледот на неговите раце, на долгите, негувани прсти, на вените што дискретно се исцртуваа под исончаната кожа, ја натера Елена да се запраша, со нов бран на топлина што ѝ го облеа телото, како би било чувството тие раце да го милуваат нејзиното тело, да ги истражуваат нејзините најинтимни облини, да ја допираат на места каде што никој досега не ја допрел, да го разбудат секој нерв, секоја клетка до точка на болно задоволство.

Марија, со својот неверојатен, речиси животински инстинкт за такви работи, веднаш го забележа правецот на погледот на Елена, иако таа се трудеше да биде дискретна. „Тој ли е?“ шепна возбудено, нејзините очи светкаа од љубопитност и пакост. „Мистериозниот, згоден архитект од Белград? Леле, Елено, изгледа уште подобро во живо отколку што го опишуваше! Вистински фраер!“

Елена можеше само да кимне со главата, неспособна да изговори ниту збор. Грлото одеднаш ѝ се стегна, како некој да ѝ ставил невидлива рака околу вратот, а дланките ѝ се испотија толку многу што мораше дискретно да ги избрише од фустанот.

„Па, што чекаш, девојко?“ ја поттикна Марија, давајќи ѝ разигран, но неочекувано цврст поттур во грбот што за малку ќе ја турнеше напред. „Оди зборувај му! Сега или никогаш! Ваква шанса не...